OOOOOOH, vandaar.

Heel, hééééééééééél soms schiet er weleens zo’n gedachte op school door m’n hoofd, zo eentje van: ‘Oh, zit dat zo?! Heb ik tóch nog wat aan school!’ Zo’n weetje dat opeens alles in het leven verklaart. Ik weet nog dat ik me echt herboren voelde toen ik op school bij natuurkunde ontdekte hoe een bel werkt (iets met een stroomschakeling en een gesloten stroomkring). En dat soort gedachten, die suggereren dat school op een of andere manier leuk kan zijn, spoken zo nu en dan nog steeds door m’n hoofd. Ik heb mijn grootste ‘ontdekkingen’ voor jullie hieronder op een rijtje gezet! :

 

  1. Big Bazar

Dit is een van mijn nieuwste ontdekkingen. Gisteren ontdekt, om precies te zijn. Bazar betekent in het Frans: Rommel. Met Big Bazar bedoelen ze dus eigenlijk: Grote Rommel. Precies waar ze ook om bekend staan! Een winkel vol met rommel. Vreemd genoeg kom ik toch altijd weer met iets naar buiten als ik daar langs ben geweest.

 

  1. Xenos

Helaas kon ik dit geheim pas in klas 2 ontrafelen, toen ik Grieks kreeg. Xenos betekent in het grieks: Vreemdeling. Deze naam verwijst naar het feit dat alle producten uit zoveel verschillende landen komen.

 3. Pepernoten

 Dit was misschien wel mijn grootste ontdekking ooit. De waarheid achter de pepernoot. Aangezien ik gek was/ben op alles wat met eten te maken heeft, was het ook voor mij een groot festijn wanneer het weer sinterklaas was. Maar elk jaar weer, kwam die ene vraag in me op, die vraag die me al jaren bezighield. Waarom zit er geen peper in pepernoten? (Dit was trouwens nog in het eerste stadium van mijn verwarrende pepernootontdekking) Nou, ik kwam er al gauw achter dat het niet heel vreemd is dat er geen peper inzit (het gaat hier om de desbetreffende rode chilipeper), maar al snel kwam ik er wél achter dat je met ‘peper’ ook een ander soort ingrediënt kon bedoelen. Dat kruidige spul. Dat spul dat ik altijd niet over mijn gebakken ei strooide, omdat ik dat ranzig vond. Dat kon er natuurlijk wél inzitten, maar dat zag je alleen niet. AHAAA. Ik was helemaal tevreden, daar kwam ik dan mooi maar effe weer achter. Tot we op school pepernoten gingen bakken. Ik voelde me echt hé-le-maal cool, want IK wist wat er in zat. Nou, niet dus. Zat er helemaal geen peper in. Ik kon wel janken. Ik besloot het aan mevrouw van den Hoek te vragen (ook wel gedefinieerd als: Juffrouw , indertijd.) Deze ‘juffrouw’, pepernootexpert als zij was, vertelde mij dat er eerst wel peper in een pepernoot had gezeten, maar dat dit uiteindelijk te duur werd. Wat een krenten zijn wij, Nederlanders, toch weer. Een beetje de pepernoot zitten te veranderen, blijf eens een keer van onze tradities af zeg. *UghUgh* Pietendiscussie *Ugh*.

 

Mijn tijdschriftenberg

Als je mijn kamer binnenkomt zal je het nog niet zo snel merken. Er liggen wel een paar boeken, een paar magazines, dat soort dingen. ‘Huh? Maar ik dacht dat jij op van alles en nog wat een abonnement had, op van die blaadjes.?’ Eerst wist ik ook niet waar al die tijdschriften bleven. Totdat ik ongeveer een jaar of 11 was, en mijn hersencellen werden geactiveerd. Ik voelde me een soort spion, want waar waren die tijdschriften? En zou m’n moeder het me eigenlijk wel willen vertellen? Nou, uiteindelijk bleek het natuurlijk dus helemaal niet zo’n groot geheim te zijn. Al mijn tijdschriften lagen op een grote, nette (zover een hoop net kan zijn) hoop. Ik geloof dat ik meteen die hele middag (want: vrij leven, geen huiswerk) tijdschriften heb gelezen van tientallen jaren geleden, want die van m’n ouders lagen er ook tussen! De tijdschriften die nu nog elke maand op m’n mat vallen komen hier uiteindelijk ook nog steeds terecht, ondertussen is de hoop veranderd in een stapel nette dozen (want: moeders= geordend).

 

Reading is for awesome people

 

 

Tijdschriften vind ik altijd net weer iets anders dan boeken. Soms is het fijner. Omdat je dan gewoon ergens in het midden kan beginnen zonder dat je de helft van het verhaal hebt gemist. Omdat je gewoon plaatjes kan kijken en het dan ook wel snapt. Omdat niemand zeurt over dat het maar een ‘dun boekie’ is (‘Jij was toch zo’n grote lezer?’). Daarom hieronder de tijdschriften die ik echt heel tof vind, en waarvoor ik heeeeel soms zelfs nog zo’n tijdschriftenleesmiddag inplan. Net als vroeger, bij de tijdschriftenberg.

FLOW
Ik ‘ontdekte’ dit tijdschrift eigenlijk bij mijn buurvrouw, die er ook een abonnement op had. Wat mij eigenlijk had aangetrokken was het mooie design. De voorkant is altijd erg mooi, en ook tussen de verhalen door in het blad zelf kom je altijd mooie pagina’s tegen. Deze pagina’s kunnen dan tekeningen, schilderijen en vaak ook quotes zijn. Het papier voelt heel fijn aan, en het blad is gewoon heel mooi vormgegeven! Op internet vinden we dat het blad bedoeld is voor ‘De hardwerkende vrouw die rust zoekt in haar drukke leven’. Doelgroep: 35 tot 40 jaar. Nou ben ik geen vrouw (nog geen 18, begrijp me niet verkeerd) en ben ik niet hardwerkend (behalve als school meetelt). Maar ik denk dat dit tijdschrift juist ook voor jongvolwassenen leuk kan zijn. Het staat vol met interviews, mooie verhalen, leuke hebbedingetjes, recepten, teksten om over te brainstormen en er zit altijd iets extra’s bij (zoals schriftjes, boekjes, ansichtkaarten).

 

Flow

 

RUNNERS
Als je niet van hardlopen houdt, moet je deze maar meteen overslaan. Want, guess what, het tijdschrift gaat volledig over hardlopen. Interessante verhalen, leuke columns, en natuurlijk allerlei wijsheden over wat wel en niet te doen met betrekking tot voedsel, training, rust, dat soort dingen. Ik ben elke keer weer helemaal happy en gemotiveerd als deze op de mat valt.

 

Runners

 

SALT
Oke. Misschien vind ik deze nog wel het leukste. Ik had amper de 10e bladzijde omgeslagen of ik had al besloten dat ik een abonnement zou nemen. Het tijdschrift gaat over avontuurlijk en actief leven. Verhalen over bergbeklimmers en surfers, over de mooiste plekken en dieren op aarde, over de nieuwste materialen in de sport en een hoop mooie geschoten plaatjes. Heel erg mooi tijdschrift (daar word ik eerlijk gezegd toch wel heel erg door aangetrokken.) Elke keer als ik het uit heb voel ik dat avontuurlijke en creatieve in mezelf naar boven borrelen, haha!

Salt

.

Oke. Deze keer hebben we dus een zeer legit reden. We waren dus ons wachtwoord vergeten . Of eigenlijk: WordPress was ons wachtwoord vergeten. Want wij wisten vrij zeker dat het toch echt ********* was. Maar nu moet je dus hier achteraan even alles wat ik in de vorige post heb gezet plakken, want dat is dus zo.

Lachuh.